saying goodbye to my dream place to live and learn

เช้านี้ตื่นมา ได้รับอีเมล์ที่ไม่อยากได้รับเลยว่า

This is a friendly reminder that we in the Anthropology Department at Portland State University would like by tomorrow (April 15th) to know your decision about whether you will accept our offer of admission to our graduate program for Fall 2014. We do hope that you will join us!

Best wishes,
Michele Gamburd


ก็เลย(ต้องจำใจ)ตอบกลับไปว่า

Dear Michele Gamburd

Thank you for your offer of admission and heart-warming welcome to the Anthropology Department at Portland State University.  I do appreciate your interest in me and opportunity to study in your outstanding program. After much consideration, I admit that this is one of the toughest decisions I have ever made and I regret to inform you that I will not be accepting your offer of admission.

I wish I have an opportunity to know more about the Anthropology Department at PSU and its passionate faculty in the future. Also, I wish it will be another prosperous year of the department.

Thank you very much for your time and consideration. 

Sincerely,

ยอมรับอย่างจริงใจ ตรงไปตรงมา

นี่ไม่ใช่การตัดสินใจที่ง่ายเลย

ถึงมันจะไม่ใช่ตัวเลือกอันดับชิงแชมป์อย่าง UNC

แต่มันก็เป็นที่ที่เราทุ่มเทไปมาก ทั้งกำลังกาย กำลังใจ กำลังทรัพย์

แถมเป็นเมืองที่เราอยากไปใช้ชีวิตอยู่มากที่สุด...

-Portland, OR-

ครั้งหนึ่งเคยฝันว่าจะได้ไปอยู่เมืองน่ารักเมืองนี้

มีจักรยานเป็นของตัวเอง ไว้ปั่นจากแคมปัสไปดาวน์ทาวน์

ไปร้าน Powell ร้านหนังสืออิสระขนาดยักษ์ใหญ่ได้ใจเราร้านนั้น

อยู่ในแคมปัสก็ได้เข้าห้องสมุดที่น่ารัก

ทุกวันอังคารก็ช็อปปิ้งผักผลไม้ที่ Farmer's Market

ว่างๆจากเรียนก็ไปชายหาด ไปดูเรือเทียบท่า

เบื่อๆอยากออกจากเมืองก็นั่ง Coast Starlight ไป WA หรือ CA 

แต่วันนี้ มันก็คงจะเป็นเพียงความฝันตลอดไป

ถ้าเราเลือกที่นี่ มันจะเป็นการตัดสินใจใช้ชีวิตที่ประมาทเกินไปไหม?

เราเคยถามตัวเอง และคำตอบที่ได้ก็คือใช่

และยิ่งชัดขึ้นไปอีกเมื่อปรึกษาพี่ LLM คนหนึ่งที่จะไปเรียนพร้อมกันในปีนี้

พี่สาวไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่บอกกลับมาว่า

"ไว้ค่อยไปเที่ยวกันดีกว่า"

เพียงเท่านี้เราก็พอจะรู้คำตอบแล้ว

คิดไปคิดมา ไอ้คำพูดที่ว่า Life is a Perception นี่มันจริงที่สุด

ชีวิตน่ะมันอยุ่ที่ว่าเราจะมองมันอย่างไร ด้วยแง่มุม ด้วยไม้บรรทัดชนิดไหน

ถ้าเรามองในแนวเด็กเรียนจ๋า เราคงฟันธงว่านี่คือทางที่เสียง

เสี่ยงที่เรียนไม่ตรงสาขา เสี่ยงที่ไม่มีปริญญาเอก เสี่ยงที่แรงค์ต่ำเตี้ยเป็นแค่ Tier4

แต่ถ้าเรามองในแนวนักผจญภัย เราย่อมมองว่านี่ท้าทาย

ท้าทายการไปเรียนในสาขาวิชาใหม่ๆที่ไม่เคยเรียน

ท้าทายว่าวันหนึ่งจะต้องเรียนได้ดีและจะนำทฤษฎีมาประยุกต์ใช้ได้แน่

ท้าทายคำสบประมาทที่ว่า Tier4 จะให้ความรู้และประสบการณ์ไม่ได้

ท้าทายว่าท้ายที่สุดเราจะไปสอบเข้าปริญญาเอกที่อื่นต่อได้ 

...

แต่ในเมื่อคนอย่างเราเป็นคนครึ่งๆกลางๆมาทั้งชีวิต

ไม่ได้พร้อมลุยเพื่อเรียน และไม่ได้พร้อมเสี่ยงไม่ฟังเสียงใคร

เราจึงไม่กล้าฟันธงให้ตัวเองว่านี่คือทางที่น่าลองหรือน่าเลี่ยง

เป็นทางที่เสี่ยงหรือคุ้มค่า

ทั้งๆที่เมื่อว่ากันถึงสภาพชีวิต

เราตกหลุมรักเมืองเล็กๆแห่งนี้ตั้งแต่แรกพบสบตาแล้ว

ชีวิตคือการเดินหน้า

คนที่มัวแต่หันกลับไปมองข้างหลังไม่มีวันจะเดินต่อไปไหนได้

เรารู้

แต่วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะมีสิทธิ์เลือก

เป็นวันสุดท้ายอย่างแท้จริงที่เราจะกุมสิทธิ์ในการเลือกได้อยู่

นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เราจะหมดสิทธิ์เลือก หมดสิทธิ์ลังเล หมดสิทธิ์กั๊ก

ได้แต่เดินหน้าไปหาสิ่งใดสิ่งเดียวที่เลือกไปแล้ว

มันก็เลยอดใจหายไม่ได้

ทั้ง PSU ที่น่าค้นหา ทั้ง UNC ที่ดีต่อเราเหลือเกิน

ดีจนเราละอายใจ ดีจนเราไม่รู้ว่าชีวิตการเรียนเราจะได้เจอใครที่ดีต่อเราอย่างนี้อีก

ใ จ ห า ย . . .

เรารู้ตัวว่าเราฟูมฟาย

แต่วันนี้ 15 เมษายน 2557 เป็น US University National Deadline

ก็ขอให้เราได้ฟูมฟายเป็นวันสุดท้ายเถอะนะ!

ปล. วันนี้ป้าแอนิต้าบอกเราว่า

"dear, some changes are in your favor right now, but it nay be that other changes will have to be made with people higher up. That call you make can do all the difference. Good news lies in store for you. Now you can enjoy your free time."