รักในรอยบาป

• รักในรอยบาป โดย เงาจันทร์

• เห็นเล่มนี้ตั้งแต่กลับไทยใหม่ๆ สิ่งที่ทำให้ไม่คิดจะหยิบขึ้นมาเลยคือ ชื่อเรื่อง

• ซื้อมาจากร้านนายอินทร์ที่สุวรรณภูมิเพราะอ้อบอกว่าควรหาหนังสืออ่านฆ่าเวลาบนเครื่อง และเรื่องนี้อ้อก็ว่า "หวายน่าจะชอบ"

• หยุดอ่านไปหนึ่งรอบหลังจากอ่านถึงตอนที่ลดาตัวเอกของเรื่องกัดแขนตัวเองแล้วถ่มถุยชิ้นเนื้อนั้นลงไปในหม้อแกงของยาย นี่มันความดาร์กชนิดไหนกันนะ

• กลับมาอ่านอีกรอบวันนี้จนจบ วิญญาณหมาบ้าที่ดลใจให้ลดากัดแขนตัวเองนั่นมันแค่จุดเริ่มต้น ความบ้าคลั่งเพิ่มปริมาณมากขึ้นเรื่อยๆตามปมชีวิตที่แน่นหนาขึ้น ความเก็บกดจากอดีตที่เคยเป็นผู้ถูกกระทำผลักตัวละครให้ดำดิ่งลึกลงไปสู่ความความเห็นแก่ตัวและความปรารถนาที่จะกักเก็บความสุข(แม้อาจจะเป็นแค่ความสุขจอมปลอม)ไว้กับตัวเองตลอดไป 

• ตัวเอกสองตัว ลดากับเกาลัด เป็นเหมือนขั้วตรงข้าม ที่ท้ายที่สุดแล้วชะตากรรมของทั้งคู่ก็ยังเป็นตัวตอกย้ำวาทกรรมหญิงดี-หญิงเลวของสังคมไทยอยู่ดี หน้าอาจารย์ชุติมากะเลคเชอร์เรื่อง beautiful and cruel นี่ลอยมา คำถามที่ลดาถามตัวเองว่าทำไมเกาลัดซึ่งมีพื้นฐานชีวิตเหมือนตัวเองทุกอย่างกลับได้รับแต่สิ่งที่ดีๆ คำตอบที่เราจะตอบลดาได้ก็คือเพราะเกาลัดเป็น typical ผู้หญิงดี "ผู้หญิงดี" อีกนัยนึงก็คือผู้หญิงเรียบร้อยไม่มีพิษภัยตามอุดมคติสังคมและมีค่าเท่ากับคำว่า "เชื่อง" ส่วนลดาน่ะเหรอ สวยมีเสน่ห์แต่ร้ายกาจ ปั่นหัวผู้ชายได้ด้วยความสวย (และเซ็กซ์-เข้ากรณี vagina dentata/devil's gateway เต็มขั้น) ความร้ายกาจและการเอาผู้ชายอยู่ของลดานี่แหละที่ทำให้ผู้ชายกลัวและต้องปราบด้วยการยัดเยียดวาทกรรมความเป็นหญิงสวยแต่เลวให้ ชะตากรรมของลดาเลยไม่มีทางเรียกว่าชัยชนะอย่างที่เธอพอใจจะเรียกมันได้จริงๆแน่ๆ

• ยังคงยืนยันว่าไม่ค่อยถูกจริตกับนิยายแนวนี้ ถึงนามปากกาเงาจันทร์จะการันตีด้วยการมีหนังสือเข้าชิงซีไรต์และรางวัลงานเขียนรอบลึกๆมาเยอะ แต่เราก็ยังกระอักกระอ่วนใจทุกครั้งที่ต้องอ่านงานที่พูดถึงความรัก อดีต ความเจ็บปวด บาดแผล อย่างพร่ำเพรื่อ งานที่พาเราดำดิ่งไปกับโลกภายในของตัวละครโดยแทบไม่ได้โยงเรื่องเข้ากับบริบทภายนอกในประเด็นไหนๆมากเท่าที่เราคาดหวัง แต่ก็ถือเป็นงานที่อ่านเพลินๆได้ (เพลินแบบซาดิสม์ อีกนิดจะจัดเข้าประเภท mis lit ได้ละ 555)