Ackland and m o r e . . .

ความสุขเล็กๆในช่วงเวลาอันมืดมนของเรา
คือการได้เดินเข้าร้านเครื่องเขียน
เลือกซื้อดินสอปากกากระดาษที่ชอบ

จะเรียกว่าร้านเครื่องเขียนก็ไม่ถูกนัก
เพราะที่จริงมันคือร้านขายของที่ระลึกของหอศิลป์ประจำเมือง
แม้จะเป็นร้านเล็กๆ
แต่ก็มีของกุ๊กกิ๊กน่ารักน่าใช้
ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมายั่วกิเลสเราเสมอ

ไม่ใช่แค่ของในร้านที่ดึงดูดเรา
แต่ยังเป็นบรรยากาศร้าน และพนักงานประจำร้าน
ที่คาแร็กเตอร์ยังกับหลุดออกมาจากวรรณกรรมสักเรื่อง
คุณป้าช่างเจรจากับแม่สาวแสนสวยดูจะเป็นตัวหลักของร้าน
ที่ไปทีไรก็จะได้พบเสมอ

เมื่อวันก่อนตอนเข้าร้าน
ได้ยินสองสาวต่างวัยคุยกันจุ๊กจิ๊กๆ ตบท้ายด้วยประโยค
Enjoy the season!
หันออกไปมองนอกหน้าต่าง
สายลมฤดูใบไม้ร่วงกำลังปลิดใบไม้เหลืองกลางสี่แยก Franklin street
ให้ปลิวคว้าง
ท้องฟ้ามืดครึ้ม แต่วินาทีนั้นเรากลับรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด
ส่วนอีกสักพักใหญ่ก็มีเสียงเคร่งขรึมดังมาจากคุณป้าคนเดิมว่า
Where there is a will, there is a way!
ช่างเป็นวันหม่นๆที่น่ารื่นรมย์จริงๆ

วันนั้นเลยได้อุดหนุนร้านค้าท้องถิ่น ด้วยสีไม้ระบายน้ำ Palomino
แล้วก็ดินสอ Blackwing 602 อีกกล่องใหญ่
ตกเป็นเหยื่อของการตลาดอย่างเต็มขั้น
เมื่อคำโฆษณาสรรพคุณของ 602 ช่างเย้ายวนใจ
เอาล่ะ ในเมื่อมันเป็น inspirational pencil สำหรับคนทั่วโลก
มันอาจจะเป็นสำหรับเราได้บ้าง!

เช้านี้เป็นเช้าที่อากาศยังขมุกขมัว

Gloomy Sunday กลายๆ

แต่ก็ยังไม่เลวร้ายนัก เพราะเริ่มวันด้วยเครปอร่อยจาก Johnny's Gone Fishing

กลับมาบ้านยังไม่หนำใจ ต่อด้วยขนมนมเนยจาก Market Street Coffee 

ร้านกาแฟและร้านไอติมที่เป็นที่พักพิงให้เราเสมอมาตลอดปีกว่าๆ

วันนี้เลยเหมือนเป็น cheat day 

เอาไดอารี่ออกมานั่งไล่ดู ที่เขียนๆไว้ตอนไปเปรู

แล้วเขียนความทรงจำออกมาให้เป็นรูปธรรมและสาธารณะมากขึ้น

เพื่อให้การเดินทางที่ลงทุนทั้งกาย ใจ เวลา และเม็ดเงิน (ฮ่าๆ) ไม่เสียเปล่า

น้องเปรูที่รัก เธอจะต้องไปได้ไกลกว่าอยู่แค่ในไดอารี่ของฉัน

ส่วนโปรเจกต์ใหม่วันนี้

เขียนความคิดในแต่ละวันออกมาเป็นไดอารี่รูปภาพ

จะทำได้กี่วันไม่รู้ สำหรับพวกเจ้าโปรเจกต์แต่เบื่อง่ายหน่ายเร็วอย่างเรา

จะพยายามแล้วกันนะ 

ไม่อยากให้ความทรงจำเหล่านี้ต้องสูญหายไปในวันเวลาเช่นกัน

แม้ว่ามันอาจจะไม่ใช่ความทรงจำที่ดีนัก