จัดบ้าน

หลังจากอ่านหนังสือ “ชีวิตดีขึ้นทุกๆด้านด้วยการจัดบ้านแค่ครั้งเดียว” จบ

ฉันก็ได้แรงบันดาลใจในการจัดบ้านขึ้นมามหาศาล :) 

คุณมาริเอะเธอบอกว่า หลักการสำคัญที่สุดคือ ทิ้งทุกอย่างที่ขวางหน้า 

และเก็บไว้เพียงสิ่งที่ปลุกเร้าความสุขเราได้จริงๆ

วันนี้เลยเริ่มต้นรื้อของส่วนตัวออกมาจัดใหม่เสียยกใหญ่

สิ่งของที่กระตุ้นความทรงจำถูกจัดอยู่ในกล่องขนาดใหญ่ แยกแต่ละช่วงวัย

ในกล่องแต่ละใบจึงเก็บความฝันและตัวตนของฉันในวัยนั้นๆเอาไว้ด้วย

...

เริ่มที่กล่องสมัยมัธยมปลายถึงมหาลัย

กล่องนี้ค่อนข้างจัดง่าย จัดง่ายในความหมายว่าทิ้งง่าย

หลายสิ่งหลายอย่างเคยเป็นสิ่งที่ฉันหวงแหน

โน้ตที่ใครบางคนเคยส่งมาให้ ของกระจุกกระจิกที่เพื่อนๆมอบให้

การ์ดวันเกิดการ์ดปีใหม่ สมุดเล่มเล็กเล่มน้อยที่มีร่องรอยขีดเขียน 

ตุ๊กตาตัวเล็กตัวน้อยที่คนให้บ้างให้ตามหน้าที่ บ้างให้ตามเสน่หา

ทุกอย่างคือสิ่งที่ฉันในอดีตหวงแหน ทะนุถนอม

แต่วันนี้ฉันกลับทิ้งพวกมันได้ง่ายดาย

โดยที่แทบไม่ต้องตัดใจด้วยซ้ำ

...

กล่องที่สองสมัยเรียนจบใหม่ๆ

กล่องนี้เต็มไปด้วยสมุดโน้ตจดงาน สลิปเงินเดือน ใบแจ้งหนี้จิปาถะ

แต่ในนี้ก็ยังมีโปสการ์ดจำนวนมหาศาล ทั้งที่ซื้อหามาสะสม 

ที่ส่งให้ตัวเองสมัยต้องเดินทางขึ้นเหนือลงใต้เพราะหน้าที่การงาน

และที่พี่น้องเพื่อนฝูงส่งมาให้ต่างกรรมต่างวาระ

กล่องนี้มันจึงมีกลิ่นของการเดินทาง

เป็นกลิ่นพิเศษที่เพียงแค่เปิดฝาออกมา

ก็กระตุ้นเตือนให้นึกถึงวันคืนเก่าๆ

วันที่นั่งเขียนโปสการ์ดอยู่ริมแม่น้ำสะแกกรัง 

วันที่เลือกซื้อการ์ดสวยๆที่บ้านๆน่านๆห้องสมุดและเกสต์โฮม

วันที่รีบวิ่งหอบแฮ่กไปหย่อนตู้ไปรษณีย์ตอนไปทำข่าวแห่เทียนพรรษา

รวมทั้งวันคืนที่ได้เดินทางไปในอาณาจักรใจ

เรียนรู้ว่าใครอยู่ในนั้น ใครค่อยๆย่างเท้าเข้ามา ใครกำลังจากไป

มันจึงเป็นกล่องที่ตัดใจทิ้งของได้ยากเย็นเหลือเกิน

…

กล่องที่สามเป็นกล่องก่อนไปอเมริกา

เป็นกล่องที่จืดชืดและน่าเบื่อหน่าย

ค่าที่มันเต็มไปด้วยเอกสารสมัครเรียน หนังสือเตรียมสอบ 

และบันทึกที่มีแต่ความเครียดกังวลถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

เป็นกล่องที่เปิดออกมาแล้วฉันก็ได้เห็นตัวเองในอีกมุมและอีกวัย

วัยที่โตขึ้น วัยที่ความรับผิดชอบมาก่อนความฝัน

วัยที่ต้องเตรียมตัวเป็นผู้ใหญ่บ้างแล้ว

…

กล่องที่สี่เพิ่งเพิ่มเข้ามา เป็นกล่องจากชีวิตที่อเมริกา

เป็นกล่องที่ไม่สมบูรณ์ในความรู้สึกเพราะขาดไดอารี่เล่มแรกที่เขียนตอนอยู่ที่นั่น

ความกลัวว่าใครจะมาอ่านมันเข้าเพราะเราจะไม่อยู่บ้านนาน

ทำให้เผลอซ่อนมันเอาไว้ในถุงเอกสารเตรียมทิ้ง

แล้วก็ทิ้งถุงไปจริงๆตอนย้ายออกโดยไม่ฉุกคิดเลยว่ามีไดอารี่อยู่

เสียใจมากที่สุด เหมือนทิ้งเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งไว้ข้างหลัง

เพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาหลายเดือน รับรู้ความรู้สึกทุกๆอย่างในช่วงเปลี่ยนผ่านนั้น

สัญญากับตัวเองว่าหลังจากนี้จะดูแลไดอารี่ทุกเล่มให้ดีไม่ประมาทแบบนี้อีก

สิ่งอื่นๆในกล่องนี้ก็มีการ์ดและจดหมายที่เพื่อนๆส่งมาให้

ของที่ระลึกจากการเรียน การเดินทางใกล้ไกล 

ใบไม้ดอกไม้แห้งที่แอบเก็บสะสมไว้ตามฤดูกาล

กลิ่นในกล่องนี้จึงเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่พาฉันเดินทางกลับไปยัง chapel hill ได้

กลิ่นที่รวมไว้ทั้งกลิ่นฤดูใบไม้ร่วง กลิ่นหิมะแรกของปี กลิ่นดอกสายน้ำผึ้งฤดูใบไม้ผลิ

กลิ่นความสุข กลิ่นความเศร้า กลิ่นความชัง กลิ่นความรัก 

มันจึงเป็นกล่องที่ฉันยังไม่พร้อมแตะต้อง

อยากกักเก็บกลิ่นนี้ให้อวลอยู่ในกล่องนานเท่านาน

…

นี่เป็นเพียงด่านแรกที่ฉันจะต้องก้าวข้าม

คุณมาริเอะบอกไว้อีกว่า จงอย่ายึดติดกับสิ่งของในอดีต

เพราะสิ่งที่เราควรเห็นคุณค่าไม่ใช่สิ่งกระตุ้นเตือนความทรงจำ หรือแม้แต่ความทรงจำ

หากแต่เป็นตัวเราที่หล่อหลอมขึ้นมาจากอดีตและความทรงจำเหล่านั้น

เพราะฉะนั้นพื้นที่ที่เราอาศัยอยู่ตอนนี้จึงควรเป็นพื้นที่สำหรับตัวตนของเราในปัจจุบัน

ไม่ใช่สำหรับตัวตนในอดีตอีกต่อไป...

แล้วจะพยายามนะคะ 

แม้ว่ายิ่งเป็นความทรงจำสดใหม่เท่าไหร่ 

ในความเป็นจริงก็ยิ่งยากที่จะตัดทิ้งเท่านั้น